10წლის წინ კი დილა იწყებოდა საუზმით, ისე სახლიდან გასვლა არაფრით არ შეიძლებაო მეუბნებოდნენ, ჩანთაში წიგნებს ვალაგებდი და სკოლაში მივდიოდი, მაშინ არც მობილური მქონდა, არც კომპი და არც ინტერნეტის შესახებ ვიცოდი რამე. ვკითხულობდი წიგნებს, საღამოს ვმეცადინეობდი, მეგობრებს ეზოში ვნახულობდი,დაბადების დღეების მისალოცად ქალაქის ტელეფონზე  ვრეკავდით, ახლა სახლში საერთოდ არ მაქვს ქალაქის ტელეფონი  და ვერც მის აუცილებლობას ვხედავ.  ჟურნალ გაზეთებს ვყიდულობდი, ახლა პრესასაც ინტერნეტში ვეცნობი (ტაბულა, ლიბერალი),  take that მომწონდა  და პლაკატებიც უხვად მქონდა მათი. მუსიკას მაგნიტაფონში ვუსმენდი და კასეტებს ვაგროვებდი.

მერე სკოლა დავამთავრე და  ჩემს ცხოვრებაში ერთმანეთის მიყოლებით გაჩნდა მობილური და კომპიუტერი.ეს ადრე თორე ახლა უმეტესობა სკოლის მოსწავლეს, აქვს მობილურიც და სახლში კომპიუტერიც.

კარგად მახსოვს როგორი აღფრთოვანებული ვიყავი როცა პირველად ჩათში ვესაუბრებე ვიღაცას, მერე წავიდა და წავიდა, ჩათები და საიტები ერთმანეთს ენაცვლებოდნენ, მირკი, msn, yahoo, icq, კომპ, თამაშები,მერე მუშაობაც დავიწყე, კომპი და ნეტი კი ჩემი განუყოფელი ნაწილი გახდა.

ახლა რა ხდება? ახლა უბრალოდ ვერ წარმომიდგენია არსებობა ინტერნეტის გარეშე, აღარ ვყიდულობ ჟურნალ გაზეთებს, აღარ ვუყურებ ტელევიზორს, წიგნებსაც ინტერნეტში ვკითხულობ, სახლის ტელეფონზე არავის აღარ ველაპარაკები, დაბადების დღეებს ფბ-ზე ვულოცავ ნაცნობებს და მეგობრებს, ნუ თუ ძალიან ახლობელია მობილურზეც ვურეკავ:)

ამ ყველაფერმა მოიტანა ერთი ცუდ რამ, მე ისე აღარ მენატრება არავინ, არც ერთი ჩემი მეგობარი, თუნდაც გავიდეს 1თვე და ვერ ვნახო. ყველა მათგანს ისე ხშირად ველაპარაკები ინტერნეტით  რომ ნახვის აუცილებლობა მინიმუმამდეა დაყვანილი.

ინფორმაცია ადამიანზე ძალიან ადვილად მოსაპოვებელი გახდა,  საკმარისია დასერჩო და ყველაფერ იგებ მასზე. დაქორწინებულია, შეყვარებულია, შვილი ყავს არ ყავს, სად მუშაობს, მერე საერთო მეგობრებს ნახავ და მასზე ყველანაირი ინფორმაცია  გაქვს მაქსიმუმ 5წუთში. ეს არ ვიცი კარგია თუ ცუდია მაგრამ ფაქტია რომ ვინც ინტერნეტ სივრცეშია ის ვერსად დაიმალება:)

მე ინტერნეტმა შემძინა ძალიან ბევრი მეგობარი, ნაცნობი, ძალიან ბევრი ინფორმაცია სწორედ აქედან მაქვს და ყველა ჩემი სამსახური ინტერნეტით მაქვს ნაპოვნი.

ამიტომ რაც არ უნდა იძახონ ინტერნეტი ღუპავს და ასეთებს ჩემთვის აქაურობას კარგის მეტი არაფერი მოუტანია, ნეტმა გადამატანინა მშობიარობის შემდგომი ერთი წელი, როცა სახლში ვიჯექი და ბავშვის მოვლით ვიყავი დაკავებული.

ახლა სადაც არ უნდა წავიდე ვცდილობ ყველგან მქონდეს ინტერნეტი, არ შემიძლია სხვანაირად. მაქსიმუმ 2დღე გავძლო გარე სამყაროსგან მოწყევტილი , მერე უკვე თავს ძალიან ცუდად ვგრძნობ:)

ასე რომ ჩემო მეგობრებო, მათ ვისაც გაინტერესებდათ რატომ ვარ სულ online, რატომ ვპოსტავ კახეთიდან და ა.შ იმედია თქვენს კითხვებს ეს პოსტი გასცემს პასუხს და აღარ მეტყვით “შენ და შენი ინტერნეტი” ან “ყველაგნ ნეტი შეიძლება?” კი, ჩემთვის ყველგან შეიძლება ნეტი და ყველგან ვგრძნობ მის აუცილებლობას.

• დავჯდე მანქანაზე რომელსაც ჩემი ქმარი მჩუქნის:) კარგად ვისწავლო “მაფრთხილებელი ნიშნები”
• მოვიმატო ასე 3დან 4კილომდე;
• გავიარო კურსები პრ-ში და მარკეტინგში;
• მოვწიო ნაკლები სიგარეტი;
• ყველა გამოკვლევა რაც გასაკეთბელი მაქვს ჩავიტარო და წამლების დალევაც არ დამავიწყდეს;
• ჩემი შვილისთვის ვიყიდო ბევრი წიგნი;
• ვიყიდო ქინდლი;
• წავიკითხო 2წიგნი რომელის წაკითხვასაც დიდი ხანია ვერ მოვაბი თავი
• vovovo.ge გახდეს ზე პოპულარული  კომპანია, რაშიც აახლაც დარწმუნებული ვარ;)
• მოვთოკო ემოციები და ყველაფერზე წნევის აწევამდე არ ვინერვიულო;
• არ გადავდო დღეს  გასაკეთებელი საქმე ხვალისთვის, იმიტომ რომ მე უკვე 25წლის ვხვდები:)
• მივხედო ჩემს ბლოგს
• ვისწავლო დანაზოგის გაკეთება:)
• გავიკეთო ტატუ

მე თუ ეს ყველაფერი წლის ბოლომდე მოვახერხე საკუთარი თავით კიდევ ერთხელ ავღფრთოვანდები:)))

დრო ჩაირთო:D

ვაკანსია:

დიდი ფასდაკლების სერვისის (VO ბანდა!) მენეჯერი.

კომპანიის ხედვა:

კომპანიას სურს ელექტრონული კომერციის სფეროთი დაინტერესებული, თავისუფლად მოაზროვნე და კრეატიული ადამიანების, გრძელვადიანი და თანასწორუფლებიანი პარტნიორობა. ჩვენი კარი ღიაა ყველა იმ ადამიანისთვის ვისაც შეუძლია თავისი წვლილი შეიტანოს კომპანიის განვითარებაში, შესაბამისი პირადი სარგებელის და როგორც მოკლე ასევე გრძელვადიანი ინტერესების დაკმაყოფილების სანაცვლოდ.

კომპანია მიესალმება და ახალისებს მისი ნებისმიერ თანამშრომლის ინიციატივას, რომელიც მიმართულია კომპანიის განვითარებისაკენ და ორიენტირებულია რუტინული საქმიანობის მაქსიმალურ შემცირებისაკენ.

Curriculum  Vitae

წესი 1. ეცადეთ  არ იყოს ძალიან გრძელი და გატენილი ბევრი არასაჭირო დეტალით.

წესი 2. არასოდეს არ დაწეროთ ოჯახური მდგომარეობა, დაოჯეხებული 2 შვილით და ასეთები:) არაა აუცილებელი დამქირავებელმა იცოდეს შენი ოჯახურო მდგომარეობის შესახებ, თუ ის დაინტერესდა და ინტერვიუზე დაგიბარა, მერე ხდება ამაზე საუბარი

წესი 3. არ დაწეროთ Cv-ში დაბადების თარიღი, არა აუცილებელი ზუსტი ასაკის დადგენა, კარგი HR ისედაც მიხვდება რამდენი წლის ხარ დაახლოებით.  როცა გიწერია რომ დაამთავრე სწავლა და გაქვს სამუშაო გამოცდილება ერთ ან რამდენიმე ადგილას, უკვე ცხადი ხდება რომ 18წლის  არ ხარ და იქ უკვე 25-ის ხარ თუ 26-ის  ამას დიდი მნიშვენელობა არ აქვს.

წესი 4. არავითარ!! შემთხვევაში არ დაწეროთ სვ-ში ინფორმაცია ქმარზე, სახელი გვარი, სად მუშაობს და მისთანები. შემხვედრია ასეთიც და იმიტომ:)

წესი 5.  კარგად დაიცავით ფონტი და სტილისტური მხარე, ყველა ტექსტი უნდა იყოს ერთ ფონტში და ერთი ზომის, მხოლოდ კომპანიის სახელწოდებები, სასწავლებლის სახელწოდება და ასეთები გააბოლდეთ. სახელი და გვარი უნდა ეწეროს მარცხნივ მოზრდილი შრიფტით (20) და დაბოლდილი. სახელის და გვარის ქვეშ იწერება საკონტაქტო ინფორმაცია:  მისამართ, ტელეფონი და მეილი, სახლის ნომრის მითითება საჭირო არა არის. შრიფტის ზომა (10)

სვ-ს ვიწყებთ სამუშაო გამოცდილებით,  პირველი ვწერთ ბოლო სამსახურს და ჩავდივართ პირველ სამსახურამდე. არა არის საჭირო სამუშაოს დაწყების/დასრულების თვების მითითება, მხოლოდ წლები საკმარისია.

კომპანიის სახელწოდება ბოლდით. მის ქვეშ თქვენი პოზიცია და შემდეგ სამუშაოს მოკლე აღწერილობა(ეს აუცილებელი არ არის)

წესი 6. სვ-ში ყველაზე ბოლოს იწერება Referenses, სანამ სამსახურიდან საბოლოოდ წამოხვალთ, აუცილებლად უთხარით თქვენს უფროსს, რომ გჭირდებათ  რეკომენდაცია. აიღეთ ნებართვა სვ-ში მისი სახელი გვარის და ტელეფონის ნომრის დაწერის შესახებ, უმეტესობა ამაზე უარს არ ამბობს, ნუ თუ რათქმაუნდა ამ სამსახურიდან კარგი რეპუტაციით მოდიხართ. ძალიან კარგი იქნება თუ რეკომენდაციას წერილობით დაგიწერენ. საჭიროების შემთხვევაში ამ წერილებს სვ-ს დაურთავთ ხოლმე, მეტი მომხიბვლელობისთვის.

წესი 7. მე რამდენჯერმე მქონდა შემთხვევა როცა დამირეკეს და მითხრეს რომ ამ ვაკანსიისთვის ზედმეტად კვალიფიცირებული ხართო, ამიტომ თქვენი რეზიუმეები ყველა ვაკანსიაზე გაგზავნის წინ გახსენით და დაკორექტირეთ ვაკანსიის შესაბამისად. მხოლოდ დატოვეთ ის პოზიციები რაც შეესაბამება მოთხოვნილ ვაკანსიას.

ასევე ნუ გაავსებთ სვ-ს ბევრი სხვადასხვა თემატიკის  ტრეინინგებით, არაა საჭირო  ჩაწეროთ ტრეინინგი რომელიც გაიარე მაგალითად სექსუალურ განათლებაში ან რამე ასეთი.  ოქროს წესია, მხოლოდ ის რაც საჭიროა, მოკლედ და ლაკონურად!

წესი 8. ვისაც ჯერ კიდევ არ ჩაგისწორებით მობილურის ნომერის ინდექსი, აუცილებლად ჩაასწორეთ.

წესი 9. არავითარ შემთხვევაში არ გააგზავნოთ სვ ასეთი სახელით სალიკუნა@ ან ნინოჩკა@ , ძალიან არასერიოზულია როცა ასეთი მეილიდან მოგდის წერილი, გახსენით ფოსტა სადაც თქვენი სახელი და გვარი იქნება სრულად, ან სახელის წინა ასო და გვარი მთლიანად, უკეთესია თუ gmail.com იქნება.

და ბოლოს წესი 10. არ დაურთოთ სვ-ს ფოტოსურათი, თუ სადმე მოდელის ან მსახიობის ვაკანსიაზე არ აგზავნით.

გასაუბრება

სანამ გასაუბრებაზე წახვალთ მოიძიეთ ინფორმაცია კომპანიაზე, ინტერნეტში ყველაფრის ნახვა შეიძლება, ამიტომ კარგად გაიგეთ რა კომპანიაა, რა საქმიანობას ეწევა, თუ აქვს ვებ გვერდი კარგად დაათვალიერეთ,მოკლედ მოაგროვეთ ინფორმაცია რაც შეიძლება მეტი.

აუცილებლად დაიცავით დრეს კოდი, ჩაიცვით კლასიკურად. უკეთესი იქნება თუ პერანგი გეცმევათ. არ ჩაიცვათ ბრეტელებიანი მაიაკა,  მოკლე კაბა, დეკოლტირებულ მაისური, წარწერებიანი და ძალიან ჭრელი მაისური,  არ ჩაიცვათ ღია ფეხსაცმელი სადაც ფეხის თითები ჩანს, ფჩხილები აუცილებლად უნდა გქონდეთ მოწესრიგებული, ადამიანის ხელები ასეთ დროს ბევრს ამბობს ხოლმე მის მოწესრიგებულობაზე.   მოკლედ  უნდა გამოიყუირებოდეთ პრეზენტაბელურად და სერიოზულად.

არ ისაუბროთ იმაზე მეტი ვიდრე საჭიროა, დასმულ კითხვაზე მოკლე და ლაკონური პასუხი გაეცით, არ მოყვეთ იმაზე მეტი ინფორმაცია ვიდრე  დამქირავებელი გეკითხებათ.

არასოდეს არ მიხვიდეთ გასაუბრებაზე დედის, მამის, დაქალების, ქმრის და ა.შ თანხლებით!

არ ისაუბროთ ხელებით და ჯესტიკულაციით. ნუ დაისხავთ მძაფრი სუნი სუნამოს. გამორთეთ მობილური. იყავით კეთილგანწყობილი და თავაზიანი.

ეს ყველაფერი ერთად, უქმნის ადამიანს შთაბეჭდილებას თქვენზე, რაც საბოლოოდ გადაწყვეტილებას აღებინებს დადებითს ან უარყოფითს, იმისთვის რომ გადაწყვეტილება იყოს დადებითი ყველაფერი უნდა გაითვალისწინოთ, თქვენზეა დამოკიდებული როგორ კარგად შეფუთავთ საკუთარ თავს.

იმედი მაქვს ეს პოსტი გამოგადგებათ და ვინც სამსახურს ეძებთ მალე დასაქმდებით.

წარმატებებს გისურვებთ:)

დაგუგვლის შედეგად ასევე გავიგე რომ Silverlight  არის ერთ ერთი ყველაზე თანამედროვე და ბოლო ტექნოლოგია ვებ გვერდების ასაწყობად, არის ძალიან მოქნილი კომფორტული და  ინტერაქციული და რაც მთავარია თავსებადია ყველა ბროუზერისათვის როგორც ვინდოუსის პლატფორმაზე ასევე მაკზე. იგი უდიდეს კონკურენციას უწევს Adobe Flash-ს,   “Flash Killer-საც კი ეძახიან.

ალბათ მალე ბევრ საიტს ვიხილავთ უკვე ამ ტექნოლოგიით აწყობილს, ჩემის მხრიდან კი გირჩევთ არ ჩამოვრჩეთ ტექნოლოგიურ სიახლეებს.

იმისთვის რომ  სილვერლაითის დაყენება  გაგიადვილდეთ, გაჩვენებთ როგორ ხდება ეს ნაბიჯ ნაბიჯ.

1.მაგალითისთვის ავიღოთ საიტი vovovo.ge.

2.

3.

4.ამ 4ეტაპის გავლას მხოლოდ 3წუთი დასჭირდა.

ეს ვიდეო მომეწონა ძალიან

ბლოგი  ერთი  ამოსუნთქვით  წავიკითხე  მთლიანად,  გავოცდი მისი   გამძლეობით, ატანის  და ცხოვრების  ხალისის  არ დაკარგვის  უნარით,  მე  სიამოვნებით  ვისწავლიდი  მისგან  ამ თვისებას.  თუ  ეს სწავლებადია.

ძალიან  საყვარელი  2გოგო  ჰყავს,  ანი  და ნინო.  პატარა  ნინიკო დაუნის  სინდრომითაა  ავად,  თუ  ამას  ავად  ყოფნა  ჰქვია,  რაც მე  ვნახე  და წავიკითზე ის ისეთი ლამაზია, ისეთი  აქტიური  და გონებაგახსნილი როგორც  სხვა ათასობით  ბავშვი. ძალიან თბილი და  კეთილი  სიცილით.  ძნელია  არ  მოიხიბლო  მისით.

ამ პოსტით მინოდა  მეთქვა, რომ  ჩვენ  ყველამ  პატივი უნდა  ვცეთ  და  გვერდში  დავუდგეთ  უნარშეზღუდულ  ადამიანებს,   მათ  ჩვენი  შეცოდება და  ვაი,  ვუის  ძახილი არ  ჭირდებათ,  უბრალოდ  როცა  სადმე  შეგვხვდებათ  თვალს  ნუ ავარიდებთ,  ნუ  შეგვეშინდება  ჩვენი  ბავშვები  თუ  მათთამნ  ითამაშებენ,  ასეთ  ბავშვებს  ყველაზე მეტად  სითბო, სიყვარული  და  საზოგადოაბასთან ინტეგრირებასჭირდებათ.

შეუერთდით  ამ გვერდს, გაუზიარეთ  მეგობრებს,  რომ  საზოგადოება მეტად  ინფორმირებული  გახდეს  დაუნის სინდრომის შესახებ,

ttp://www.facebook.com/profile.php?id=100002248941593&sk=wall

ბოლოს  კი  ისევ  ჩემი  ძალიან  ძალიან  დიდი რესფექთები  ინგას,  მის  ძალიან თბილ  და   ძალიან  გულწრფელ ბლოგს.  http://lolikalolika.blogspot.com/

          ამ დროის  მანძილზე  მე  ისევ  სახლში  შვილით  ვიყავი  დაკავებული. ვეძებდი  სამსახურს,  დავდიოდი  გასაუბრებებზე,  ყველა  კრახით  სრულდებოდა.  ზოგს მე  არ  მოვწონდი,  ზოგი  მე არ  მომწონდა.  რამდენიმემ  იმის  გამო  დამიწუნა  რომ  შვილი  მყავს.   საშინლად  მომეშლა  ნერვები,  სახლში  მოვედი,  ჩემს  ყველაზე  საყვარელ   ბავშვს  ჩავეხუტე  და ვიფიქრე  წადი  თქვენი  დედაც,  არ  ამიყვანთ  და ნუ  ამიყვანთ.  ჩემს შვილთნ ყოფნა  ყველაზე დიდი ბედნიერებაათქო, მაგრამ  ყოველ მომდევნო  შესაფერის  ვაკნსიაზე  ისევ  ვაგზავნიდი  სვ-ს და ისევ მივდიოდი გასაუბრებაზე. იმიტომ  რომ, მე  არ  ვარ  ადამიანი  რომელიც  მხოლოდ  იმისთვის  გაჩნდა  რომ  შვილები  აჩინოს  და ზარდოს, როცა  გრძნობ, რომ  მეტი  შეგიძლია,  ბევრად მეტი  ვიდრე ფაფის  ხარშვა  და   პამპერსის  გამოცვლაა. ამის გამო  ხშირად  მეცვლებოდა  ხასიათი  ცუდისკენ,  ხშირად  ვიყავი  გაბრაზებული   საკუთარ  თავზე,  საბოლოოდ  თავს იმით  ვიმშვიდებდი  რომ  ეს  ჩემი  სახლში  ჯდომა  დროებითია  და   მე  არ/ვერ  გავხდები  ვერასოდეს  ტიპიური  დამახაზაიკა.

              ჩემი შვილი დიდი  ბიჭია  უკვე,  თვის  ბოლოს  წლის  დ  7თვის  გახდება. ყველაზე თბილი  არსებაა  დედმიწაზე,  როცა  იცინის (და თითქმის  სულ  იცინის) მთელი  სახე  უცინის  და ისეთი გადამდებია  ეს. რომ  რაც  არ უნდა  ცუდად  იყო,  მაინც  გრძნობ  რაღაც  ძალიან  დიდ  ბედნიერებას.

ცდილობს  ილაპარკოს,  ჯერ  არ გამოსდის  და ძალიან  სასაცილოა როცა  რამეს  ვერ  გვაგებინებს.  ძალიან ძალიან მოუსვენარია,  ისეთი ცელქია  ძნელი  ხოლმე მისი გაძლება.  1თვის წინ  ბაღში  საბუთები  შევიტანეთ  და  სექტემბრიდან  ბაღში  ივლის:)

         ქმარი  ისევ ისე   24/7ზე მუშაობს,  აი  ეხლაც  20: 20წუთია და  ჯერ  კიდევ  არაა სახლში.  მე  უკვე  მივეჩვიე  ამას,  და  ყველა იმ  თავისუფლი  დღის  თუ  საათის  ჩვენთვის გამოყენებას  ვცდილობ.   მე  ისევ  ისე  ძალიან  შეყვარებული  ვარ  მასზე:)   როგორ  შეიძლება  არ მიყვარდეს,  ყველაზე   კარგი  ქმარი,  ყველაზე  თბილი მამა  და  ყველზე  გვერდში მდგომი  მეგობარი.  ამ  დროის  მანძილზე   რაც  ჩვენ  ერთად  ვართ  და განსაკუთრებით  ბოლოს  რაც მე  აღარ  ვმუშაობდი   ის  იყო  ჩემი  ქმარი,  დედა,  მამა,  დაქალი,  ყველფერი ის  იყო  და ვიცი,  ძალიან  დავღალე. ძნელი იყო  ჩემი  გაძლება:)

            1თვის წინ კი  მუშაობა  დავიწყე:)   ჯერ  არ  ვიტყვი  სად  და  როგორ, კერძო კომპანია რომელცი  ეხლა  იწყებს  მუშაობას  და  მე  ძალიან  მიხარია  რომ  ამაში  შემაქვს  ჩემი წვლილი,  ძალიან  სინტერესო  საქმე  მავალია  და  მიხარია  რომ,  როგორც იქნა  იმას  ვაკეთებ  რაც  მომწონს.

ყველაფერი  დალაგდა,  მე უფრო  მშვიდი, თავდაჯერებული  და  ბედნიერი ვარ.

მიხარია  რომ  როგორც იქნა  აქაც  დავბრუნდი:) ნელ-ნელა ცხოვრება  ჩვეულ, ჩემეულ  კალაპოტს უბრუნდება…

სად ვიყავი  და ვისვენებდი…

დავისვენე და მოვედი

არანაირი იდეა არ მაქვს რაზე უნდა იყოს ეს პოსტი, უბრალოდ ვწერ და საითც წამიყვანს ნაწერი იქით წავალ მეც…

ჩემი შვილი 1 წლის ხდება და დიდი ველური ვინმეა, მე 2 კილო დამტოვა და თვითონ 10 კილომდე ვერა და ვერ ავიდა

რას ავა გენაცვალე რასაც ეს  მოძროაბს და  ყირაზეა, კიდე კაი წონაა (ასე ვიმშვიდებ თავს  )

ისე კაი ბავშვია ვერაფერს იტყვი, მგონი მეც ვუყვარვარ ცოტა ) ნუ მამა რომ უყვარს ამას უკვე მივეჩვიე შევეგუე,  მე მაინც დედა ვარ და ვეყვარები თავისთავად (ამასაც მაშინ ვფიქრობ ხოლმე, ტრაკს რომ მომაქცევს და მამამის ჩაეხუტება,  ბუთუნა ხელებს სახელზე დაალაგებს და ბედნიერი სახით შესქერის )

ნუ პირველი სიტყვა დედა თქვა. :ამაყ:

როცა ბრაზდება და ტირის მამას ყვირის, მგონი ეძახის მოდის მიშველე ეს ქალი ვინაა მომაშორეო

თიანეთში ფრიად პროდუქტიულად დავისვენე, მეძინა,ვჭამდი, ბავშვს ვაჭმევდი, ვაძინებდი, კიდე მეძინა, ვსერნობდი და ასე…  2 წიგნიც შემომეკითხ ამასობაში და ჩემს მულიშვილსაც წავაკითხე 1 წიგნი, ამით ძალიან გახარებული ვარ

კიდოო?

კიდო ის რომ ფრიად მოხარული ვარ ამ ამინდებით არ მცხელა, გული და სული არ მიწუხს და გადასარევდა ვგრძნობ თავს…

კიდევ 1  კარგი რამ, ინტერნეტ დამოკიდებულება დაძლეულია, შემიძლია მთელი დღე ისე გავიდეს საერთოდ არ ჩავრთო ლეპტოპი, ინტერნეტი თუ გადასახდელია და ჯეკი გაფუჭებული არც ეს მადარდებს…

ჩემი შვილი ეხლა ყველაზე მეტად მართობს/მღლის….

უი, უი დამავიწყა, ახალი მანქანა გვყავს, აუდი ა3, ლამაზი შავი პიპიაა, გადასრევად ვგრძნობ თავს რომ ჩავჯდები და მიაქროლებს ჩემი პრინცი, თეთრი რომ იყოს წარმოვიდგენდი რომ პრინცი თეთრ რაშს მაიქროლებს მარა პრინციც შავია და მანქანაც ამიტომ აუდი ა3-ითი ვკმაყოფილდები )

24 წლის გავხდი გენაცვალეთ ეგრე კი ნუ მიყურებთ, მერე რა რომ 18 წლისას ვგავარ და ქუჩაში ბუტბუტებენ ვინ ანდო  ამას ბავშვიო : ))

დაბადების დღე ჩემს გოგოებთან ერთდ ავღნიშნე კაფე Flowers-ში, ძალიან კარგი საღამო იყო, ჭორაობა,ჭორაობა და ისევ ჭორაობა, მოიწია 5 კოლოფი სიგარეტი, დაილია 2 ბოთლი ღვინო და ჩვენს ენებს რომ ენა ჰქონოდა წარმოდგენაც არ მინდა რა უშვერი სიტყვბით გაგვლანძღავდა…

რაც თიანეთიდან ჩამოვედი ადრე დაძინებას მივეჩვიე, იქ 11 საათზე უკვე მემერამდენე სიზმრს ვხედავდი..

მიხვდით ხო, რომ ამით იმის თქმა მინდა,  რომ ძილის დრო დადგა…

გვეედით ჩემი მხეცი ბავშვი მიწევს, ისე წყნარად ძინავს გეგონება ამაზე მშვიდი ბავში მეორე არ დადისო, მაგრამ ვინც არ იცით მოგახსენებთ, დილას (7,8 საათზე) რომ გაიღვიძებს სახეში წიხლს მირტყავს, თმაში მწვდება, თვალებში თითებს მტენის, იმ მიზნით რომ მომხედე გავიღვიძე და ადექიო, ძლივს ავწევ  ხოლმე ლოგინიდან სხეულს და  ვხვდები რომ ძნელათაღსაზრდელი მყავს სახლში და ჩემი საშველი არ იქნება. მაგრამ მაინც მიყვარს რა ვქნა ჩემი შვილია, არადა ამას მიანც მამამისი ურჩევნია ჩემს თავს:)))

პ.ს პოსტი საითაც წამიყვას იქით წავალთქო და გაბრიელთან მომიყვანა<3

სადმე  რომის რომელიმე ღია კაფეში მაინც წავეყვანე, თეთრი სარაფნით, ყავით, ალუბლის ჯემიანი კროასანით, მტრედებით და ვიოლიოს ხმით რომ დავტკბარიყავი..

ყოველ კვირას საღამოს 21.00 საათზე მე ველოდებოდი ჯურნალისტის დღიურს…

ამ კვირას კი ბოლო გამოსამშვიდობებლ გადაცემას ვუყურე და გული დამწყდა, მართლა გულახდილად მიყვარდა ეს გადაცემა, იმიტომ რომ ამზადებდდნენ და მუშაობდნენ საინტერესო თემებზე,  მომწონდა გუნდი, ყველა ძალიან ნიჭიერი და კარგი ჯურნალისტი თუ ოპერატორი ერთად იყო თავმოყრილი  და საუუკეთეო გუნდი საუკეთესო გადაცემას ამზადებდა.

საერთოდ იშვიათად ვუყურებ ტელევიზორს, იმიტომ კი არა რომ არ მიყვარს, იმიტომ რომ არაფერია საყურებელი, აი თუნდაც იმედზე რას უნდა უყურო, ერთადერთი  ნანუკას შოუს ვუყურებ ხო.

მაშინ როცა იმედი აკეთებს გადაცემებს სიმართლის დრო, თბილის Live, ინტუიცია, ექსტრასენტა ბრძოლა და იხურება ჯურნალისტის დღიური რაღაც არაადეკვატურს ვხედავ ამაში. ეტყობა ეს არხი მთლიანად იაფფასიან გადაცემებზე გადავიდა და ღირებული გადაცემები რომელიც საზოგადოების შემეცნებისთვისაა საჭიროა თურმე რა საჭიროა.

მართალია ხალხს, შორენა ბეგაშვილის, ტრანსექსუალების, გეების, სამშობლოს მოღალატეების, ერეკელე დეისაძის და მათი ისტორიები და ინტიმური ამბები უფრო აინტერესებს ვიდრე ჯურნალისტის დღიურის რომელიმე სხვა ათასჯერ უფრო საინტერესო სიუეტი.

სამწუხაროდ ასეთია რეალობა და დღეს თბილისში ყველაზე მეტად ჭორი და სკანდალი იყიდება.

ადრე ნანუკას შოუში მოწვეული იყო გაზეთ პრიმე ტაიმის რედაქტორი, რომელმად თქვა, ჩვენს გაზეთში არის რუბრიკა გმირი, მაგრამ ხალხის უმრავლესობა ამ რუბრიკას არ კითხულობს და ამ გაზეთს მხოლოდ წინა გვერდებზე დაბეჭდილი ჭორების, სკანდალების, ვინ ვის მისცა, ვინ ვის გაყვა, გაშორდა და ასეთი სტატიებით ინტერესდებაო. რაღა შორს წავედი ეს ყველაზე მწარე რეალობააა და რას ვიზამთ ქართველები მუდამ სხვისი საცვლის ფერის გაგებით არიან დაინტერესებულები.

ჯურნალისტის დღიურის წამყვანზე მინდა ვთქვა ცოტა.

ბექა ელბაქიძე, საყვარელი ადამიანი, რომელიც ჯერ კიდე მაშინ გავიცანი როცა სტუდენტი იყო, ლექსებს წერდა, მერე ამ ლექსებს სხვა სტუდენტები იზეპირებდნენ, იწერდნენ, ეპრანჭებოდნენ და ბექაც დიდი პოპულარულობთ სარგებლობდა, უხვად აფრქვევდა თავისი ქარიზმას და მომხიბლელობას…

ერთ დღეს ინსტიტუტის საკონფერენციო დარბაზში პოეზიიის საღამო მოაწყო, როგორ მახსოვს სცენაზე იდგა როიალი, დაბლა პატარა სანთლები ენთო და შუაში ბექა თავისი მაგარი ხმის ტემბრით ლექსებს კითხულობდა, ყველა ლექსი სხვადასხავ ფერად ფურცზელ იყო დაბეჭდილი და წაკითვის მერე ძირს ყრიდა;) იმ დღეს საკონფერენციო დარბაზში ტევა არ იყო, 2ივე კარები ღია იყო და კარებიდან უყურებდა ხალხი ბექას საღამოს. მერე ჩვენ ის ფერადი ფურცლები ავკრიფეთ და გავინაწილეთ, რამდენიმე მეც შემხვდა:) და საერთოდაც მქონდა ბედნიერება ბექას ყველა ახალი ლექსი მქონოდა, ან მე ვიწერდი მისგან ან ის მაძლევდა. მოკლედ ,მერე მე ერთ დღეს დავჯექი, ყველა ეს ლექსი ავკრიფე ვორდში, ამოვბეჭდე, დავასტეპლერე და შევინახე:) მას მერ ბექა კიდე ბევრ ლამაზე ლექს დაწერდა მაგრამ მე ააღარ ვიცი, იმიტომ რომ დრო გავიდა, სწავლა დამთავრდა და დავიფანტეთ.

პირველად ბექას ხმა რადიოში გავიგე და ისე დამთბა აი ძალიან ახლობელ ადამიანს რომ იპოვი წლების მერე. მერე მზეში გამოჩნდა კულტურა მიყავდა,მერე იმედში,(შეიძლება ზუსატდ ვერ  მივყევი ქრონოლგიას, მომიტევეთ;)) და მერე იყო ზემოთ ხსენებული ჯურნალისტის დღიური. მე მეამაყებოდა როცა ჩემს ბექას  ვხედავდი, და ეხლა ძალიან გული მწყდება რომ  ეს გადაცემა დაიხურა.

იმედი მაქვს კიდე სხვაგან , უფრო წარმატებულად და უფრო საინტერესოდ დავინახავ ყველა იმ  ჯურნალისტს ვინც ჟურნალისტის დღიურს ამზადებდა და მათ შორის  რათქმაუნდა ჩემს ბექასაც.

დიდი მადლობა LILAC დათაგვისთვის. მორიგი ბლოგ თამაშის მონაწილე ვარ და გაგიზიარებთ  ჩემს 5 სიყვარულს.

ზოგადად ძალიან ბევრი რამ მიყვარს და ასე 5 ჩამოთვლა მეცოტავება, ბევრი ვიფიქრე და შევეცადე  ჩემი სიყვარულები 5ამდე დამეყვანა.

მაშ ასე:

1. რათქმაუნდა ესაა ჩემი ოჯახი, არ მინდოდა აქ მხოლოდ გაბრიელი ან მხოლოდ აჩი დამეწერა, იმიტომ რომ ჩემთვის ძნელია გავყო ეს ორი ადამიანი და ცალკე ცალკე მივანიჭო პირველი ან მეორე ადგილი. ორივე ერთი მთლიანობა და ჩემი ცხოვრებაში ყველაზე მნიშვნელოვანი ადგილი უკავიათ, ამიტომ ჩემი პირველი ყველაზე დიდი სიყვარული მათ ეკუთვნით.

2.მიყვარს უეთიერთობები, საუბრები, შეხვედრები, ადამიანები, ხელოვანი ხალხი, ჩემი მეგობრები,  მოკლედ კონტაქტები მიყვარს.

3. კინო, კინო, კინო,. როგორ მიყვარს კარგი კინო. ისეთი კინო რომელსაც ვუყურებ, გავთიშავ  და ვიგრძნობ  რომ ჩემი ემოციების და შეგრძნებების სკივრს ახალი ემოცია შეემატა. მე ხომ მათ ასე სათუთად ვინახავ.

4.”ბედნიერებაა ცხოვრობდე ბგერების სამყაროში”  ჩემი ბედნიერება და ბგერების სამყარო მუსიკაა, დილა იწყება მუსიკით, გრძელდება მუსიკით, მთავრდება მუსიკით. შვილიც კი მუსიკის თანხლებით გავაჩინე;)))) მე ბედნიერი ვარ ჩემი ბგერების სამყაროში.

5. და ბოლოს: ინტერნეტი, ფორუმი, ჩემი ბლგი, წიგნები, პოეზია, ჩაი, სიგარეტი, ჯონ ლენონი, მზე, ყაზბეგი, მთა, გერგეტის სამება, ჩემი სახლი გურიაში, აჭარული ხაჭაპური, ლამაზი სამკაულები, დევიდ ბოუვი, ქუდები, ჯინსები, ჩემი ხელით ნაწერი ბავშობა, ჩემი მეგობრების შვილები, სათვალე, საათი, ლამაზი ხელები, მაკი, ცეზარი, ვაშლატამა, პახოდები კარვით, ჩახუტება, სითბო. ბონო, ცეზარია ევორა, თბილისი, კაფე პურ-პური, და ფაბი ნალი. მთაწმინდა. ანჩისხატის ეკლესია. ნიჯარები, წითელი ფორთოხლის წვენი… და ასე შემდეგ

მე თქვენ ყველანი მიყვარხართ….